I am Ekapol

ตอนก่อนผมมาเรียนภาษาที่นิวยอร์ค ผมก็เป็นคนนึงที่ติดละครเกาหลีพอสมควรนะครับ (อย่าว่าแต่ผู้หญิงติดเลยผมก็คนหนึงที่ติดงอมแงม อิอิ) แต่พอหลังๆ ไม่ค่อยว่างเลยไม่ค่อยได้ดูเท่าไหร่ ตอนดูตอนนั้นก็อยากจะฟังเกาหลีให้ออก เพราะบางเรื่องยังหาแปลไทยไม่ได้ อีกอย่างฟังคนเกาหลีพูดก็ดูน่ารักดี ดูไปบางคำก็เหมือนจะเข้าใจ (มั้ง) ตอนที่ติดอยู่นั้นอะอุส่าไปหาโปรแกรมฝึกพิมพ์เกาหลีมาลงเลยนะครับ สักพักก็เลิกบ้าไปเอง อิอิ แต่ตอนนี้เครื่องคอมผมจะมี 3 ภาษานะครับ คือ ไทย อังกฤษ เกลาหลี เพราะตอนนี้พออ่านภาษาเกาหลีออกหลายคำเลยลองพิมพ์เล่นบ้างบางที แต่ไม่รู้ความหมายนะครับ แค่พออ่านออกแบบช้าๆ ได้ เหมือนสมัยที่เราเริ่มหัดอ่านหนังสือนั่นแหละ เอ ??? จำกันได้มั้ยเอ่ยยยย หลังจากมาเรียนภาษาที่ New York ตอนมาก็ไม่รู้หรอกครับว่าจะได้มีเพื่อนเกาหลีเยอะแยะไปหมด คิดว่าจะมีแต่เพื่อนผมทองๆ ไหง๋ตอนมามีแต่เพื่อนหน้าตาเกาหลีเต็มไปหมดเลยแฮะ เวลาฟังเพื่อนๆ คุยกันอารมณ์เหมือนที่เราเห็นในหนังเกาหลีคุยกันนั่นแหละครับ บางทีก็จับได้ว่าเพื่อนๆ คุยกันเรื่องอะไรนะครับ แต่ไม่รู้ว่าคุยว่าอะไร รู้สึกสนุกดี อยู่ที่นี่สำหรับผมได้ฟังพูดหลายภาษาครับ โดยประมาณคร่าวๆ ต่อวันน่าจะ ภาษาอังกฤษ 45% หรือน้อยกว่านี้หว่า เห่อะๆ ภาษาไทย 30% เพราะเพื่อนไทยเยอะคับ พูดมากตอนไปทำงานที่ร้านอาหารไทยด้วยครับ ภาษาเกาหลี 15% ได้มั้ง [...]

ช่วงนี้เดินไปตามถนนบนเกาะ Manhattan บ่อยมากพอสมควร โดนคนนู้นลากไปทีคนนี้ลากไปที ไปเองบ้างก็มี ตอนที่เดินไปตามถนนหาทางตามร้่านค้าต่างๆ ผมสังเกตุเห็นว่าเค้าจะมีป้ายเขียนไว้ว่า Follow Me on Twitter and Facebook เยอะแยะมากมายครับ ทั้งในลักษณะที่เป็นร้านค้าและตัวบุคคล บอกได้เลยว่ากระแส Follow กันนี้มาแรงมากๆ ครับ ในเมกาทั้ง Shop ข้างถนนต่างๆ ตาม Shop ออนไลน์ก็มีเยอะมากครับ พวกเสื้อผ้าอะไรแบบนี้ เรียกว่าจะทุกเว็บเลยก็ได้ ไม่รู้ว่าที่เมืองไทยมีการโปรโมทสินค้าและบริการต่างๆ ผ่านทาง Social Network กันเยอะมากหรือเปล่าอะครับ? เพราะช่วงตอนที่ใครๆ ก็เล่น Facebook กับ Twitter กันผมไม่ได้อยู่ที่ไทยซะด้วยสิ เลยไม่ได้สังเกตว่าที่ไทยเป็นยังไงกันบ้าง ที่รู้ๆที่นี่ Twitter  กับ Facebook มีประโยชน์มากๆ ในการโปรโมทสินค้าและส่งข่าวสารให้กับ กลุ่มสมาชิกที่สนใจในสินค้าและบริการมากครับ ทำให้คนที่เป็นสมาชิกรู้สึกว่าได้รับอะไรจากการเป็นสมาชิกจริงๆครับ ไม่ใช่แค่เข้่าเป็นสมาชิก แล้วก็ไม่ค่อยจะมีอะไรอัพเดทเหมือนเว็บในบ้านเรา

คือแบบว่าไม่รู้จะเขียน Blog เกี่ยวกับอะไรดีอะครับ มาเขียนเรื่องไร้สาระดีกว่า หลายๆ คนมาอยู่เมืองนอกก็ไม่ต้องแปลกใจนะครับที่จะซื้อของราคาแพงๆ จริงๆมันก็ไม่ใช่แพงหรอกครับแต่แค่ค่าครองชีพมันต่างกันมากครับ อย่าตีเป็นเงินไทยนะครับไม่งั้นจะรู้สึกว่ามันแพง อีกอย่างบางที่มันไม่ค่อยมีของ Copy เหมือนที่ไทยอะครับ ตัวนี้เป็นเสื้อที่ใช้ใส่กันหนาวยามหิมะตกครับ ราคาเต็ม US $220 แต่ซื้อมา US$ 180 + Tax ตอนซื้อตัวนี้ไปซื้อที่ต่างรัฐครับรู้งี้ซื้อที่ New York ดีกว่าครับไม่ต้องเสีย Tax แต่ที่เจ็บใจมากกว่านั้นคือ มันประกาศขายใน Clearance ราคาประมาณ 100$ ได้มั้งครับถ้าจำไม่ผิด โอ๊ยๆ เจ็บใจจริงๆเลยตัวนี้ พลาดท่ากับการเข้า Shop Abercrombie ตั้งแต่ครั้งแรกเลยแฮะเรา

เพื่อนๆ หลายๆ คนมักจะตั้งใจมาเรียนภาษาที่ต่างประเทศแล้วค่อยสอบ Toefl เพื่อที่จะเข้าเรียนต่อมหาลัย ซึ่งหลายๆ คนที่มีพื้นฐานดีอยู่แล้วก็คงไม่ใช่เรื่องยากที่จะทำ แต่สำหรับหลายๆคน ที่พื่นฐานไม่ค่อยดีก็อาจจะไม่ใช้เรื่องง่ายเลย โดยเฉพาะอย่างยิ่งเด็กที่จบ ม.ปลาย แล้วมาเรียนภาษาเข้า มหาลัยที่นี่เลย ซึ่งช่วงนั้นเป็นช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อของชีวิตพอดีมากๆเลย บางคนมาแล้วสอบ Toefl ผ่านเข้า U ได้ก็จบไป แต่สำหรับบางคน ไม่สามารถสอบผ่านได้อาจจะใช้เวลา 1-2 ปีหรือมากกว่านั้น ในขณะที่เพื่อน ม.ปลาย คนอื่นๆ เรียนมหาลัยที่ไทยไปได้ครึ่งทางหรือบางคนอาจจะเกือบจบแล้วด้วยซ้ำ หรือบางคนก็ยังไม่รู้เลยว่าตัวเองอยากจะเป็นอะไรกันแน่ เมือง New York ที่ผมมาอยู่นี้ เป็นเมืองที่เรียกว่า มีทุกอย่างพร้อมเลยที่เดียว แล้วก็มีสิ่งที่ทำให้เกิดกิเลสตัลหามากมาย ด้วยสภาพการใช้ชีวิตที่แตกต่างจากไทย คือเรียกว่ามันสบายมากอะครับ ทั้งรายได้ความเป็นอยู่ เรียกว่าบางอย่างอยู่เมืองไทยคงไม่ได้ทำแน่ๆ หรือบางที่คิดไม่ถึงซะด้วยซ้ำว่ามันมี เข้าประเด็นก่อนดีกว่าครับ สำหรับเด็ก ม.ปลายที่ มาเตรียมตัวเข้า U ที่นี่ มักจะติดปัญหากับการใช้ชีวิตอันแสนสบาย จะมักจะลืมเรื่องสำคัญของชีวิตที่จะต้องทำก็คือต้องเรียนให้จบ มหาลัย ในสภาพแวดล้อมที่ส่วนใหญ่คนรอบข้างใช้ชีวิตสบาย ทำงานหาตัง พูดง่ายๆก็คือมันทำให้ตัวเองไม่มีแรงกดดันที่จะสอบนั่นเอง