I am Ekapol

ตอนก่อนผมมาเรียนภาษาที่นิวยอร์ค ผมก็เป็นคนนึงที่ติดละครเกาหลีพอสมควรนะครับ (อย่าว่าแต่ผู้หญิงติดเลยผมก็คนหนึงที่ติดงอมแงม อิอิ) แต่พอหลังๆ ไม่ค่อยว่างเลยไม่ค่อยได้ดูเท่าไหร่ ตอนดูตอนนั้นก็อยากจะฟังเกาหลีให้ออก เพราะบางเรื่องยังหาแปลไทยไม่ได้ อีกอย่างฟังคนเกาหลีพูดก็ดูน่ารักดี ดูไปบางคำก็เหมือนจะเข้าใจ (มั้ง) ตอนที่ติดอยู่นั้นอะอุส่าไปหาโปรแกรมฝึกพิมพ์เกาหลีมาลงเลยนะครับ สักพักก็เลิกบ้าไปเอง อิอิ แต่ตอนนี้เครื่องคอมผมจะมี 3 ภาษานะครับ คือ ไทย อังกฤษ เกลาหลี เพราะตอนนี้พออ่านภาษาเกาหลีออกหลายคำเลยลองพิมพ์เล่นบ้างบางที แต่ไม่รู้ความหมายนะครับ แค่พออ่านออกแบบช้าๆ ได้ เหมือนสมัยที่เราเริ่มหัดอ่านหนังสือนั่นแหละ เอ ??? จำกันได้มั้ยเอ่ยยยย หลังจากมาเรียนภาษาที่ New York ตอนมาก็ไม่รู้หรอกครับว่าจะได้มีเพื่อนเกาหลีเยอะแยะไปหมด คิดว่าจะมีแต่เพื่อนผมทองๆ ไหง๋ตอนมามีแต่เพื่อนหน้าตาเกาหลีเต็มไปหมดเลยแฮะ เวลาฟังเพื่อนๆ คุยกันอารมณ์เหมือนที่เราเห็นในหนังเกาหลีคุยกันนั่นแหละครับ บางทีก็จับได้ว่าเพื่อนๆ คุยกันเรื่องอะไรนะครับ แต่ไม่รู้ว่าคุยว่าอะไร รู้สึกสนุกดี อยู่ที่นี่สำหรับผมได้ฟังพูดหลายภาษาครับ โดยประมาณคร่าวๆ ต่อวันน่าจะ ภาษาอังกฤษ 45% หรือน้อยกว่านี้หว่า เห่อะๆ ภาษาไทย 30% เพราะเพื่อนไทยเยอะคับ พูดมากตอนไปทำงานที่ร้านอาหารไทยด้วยครับ ภาษาเกาหลี 15% ได้มั้ง [...]

Today I went to ice skate at Battery Park in Manhattan in New York City. That’s the first time in my whole life because I never play ice skate before. At that time, I was so excited and I totally felt like I became a baby again when I started to walk in the first [...]

ช่วงนี้เดินไปตามถนนบนเกาะ Manhattan บ่อยมากพอสมควร โดนคนนู้นลากไปทีคนนี้ลากไปที ไปเองบ้างก็มี ตอนที่เดินไปตามถนนหาทางตามร้่านค้าต่างๆ ผมสังเกตุเห็นว่าเค้าจะมีป้ายเขียนไว้ว่า Follow Me on Twitter and Facebook เยอะแยะมากมายครับ ทั้งในลักษณะที่เป็นร้านค้าและตัวบุคคล บอกได้เลยว่ากระแส Follow กันนี้มาแรงมากๆ ครับ ในเมกาทั้ง Shop ข้างถนนต่างๆ ตาม Shop ออนไลน์ก็มีเยอะมากครับ พวกเสื้อผ้าอะไรแบบนี้ เรียกว่าจะทุกเว็บเลยก็ได้ ไม่รู้ว่าที่เมืองไทยมีการโปรโมทสินค้าและบริการต่างๆ ผ่านทาง Social Network กันเยอะมากหรือเปล่าอะครับ? เพราะช่วงตอนที่ใครๆ ก็เล่น Facebook กับ Twitter กันผมไม่ได้อยู่ที่ไทยซะด้วยสิ เลยไม่ได้สังเกตว่าที่ไทยเป็นยังไงกันบ้าง ที่รู้ๆที่นี่ Twitter  กับ Facebook มีประโยชน์มากๆ ในการโปรโมทสินค้าและส่งข่าวสารให้กับ กลุ่มสมาชิกที่สนใจในสินค้าและบริการมากครับ ทำให้คนที่เป็นสมาชิกรู้สึกว่าได้รับอะไรจากการเป็นสมาชิกจริงๆครับ ไม่ใช่แค่เข้่าเป็นสมาชิก แล้วก็ไม่ค่อยจะมีอะไรอัพเดทเหมือนเว็บในบ้านเรา

อาทิตย์ที่แล้วผมอ่านหนังสือเล่มหนึ่ง เป็นหนังสือที่พูดเกี่ยวกับความคิดและมุมมอง มีหลายความคิดดีดีเลยทีเดียวในหนังสือเล่มนั้น สอนให้รู้จักการเข้าใจในชีวิตของคนเรานี่แหละ ว่าอย่าท้อแท้แม้จะเจอเรื่องที่เราคิดว่ามันยาก เรื่องที่เราคิดว่าเราไม่สามารถที่จะแก้ปัญหามันได้แล้ว มีอยู่ตอนนึงเค้าจับเอาหนูใส่ลงไปในอ่างน้ำ ในนั้นมีน้ำอยู่ในระดับที่หนูเหยียบพื้นอ่างไม่ได้ และไม่มีทางที่หนูจะปีนเอาชีวิตรอดออกมาได้ การทดลองครั้งแรก เค้าจับเอาอ่างนั้นเข้าไปตั้งอยู่ใจกลางห้องแล้วปิดไฟ ภายในไม่เกิน 3 นาที หนูจมน้ำตาย ครั้งต่อมาทำทุกอย่างเหมือนเดิมหมดยกเว้นเปิดไปห้องทิ้งไว้ ปรากฎว่าหนูสามารถว่ายน้ำได้เป็นวัน รู้ป่าวว่ามันหมายถึงอะไร เค้าบอกว่า ตอนที่ปิดไฟนั้นแน่นอนหนูไม่เห็นถึงอะไรเลย หนูคิดว่าว่าตนเองกำลังหมดความหวังในชีวิตไป ในใจมันกำลังคิดว่าว่ายน้ำต่อไปมันก็ไม่รู้จะเจออะไรกับชีวิตอีก ต่างกับตอนที่เปิดไฟหนูยังเห็นว่าในห้องมีอะไร เห็นแสงไฟ เห็นเพดานห้อง คือมันมีความหวังว่าถ้ามันว่ายต่อไปโดยที่มันไม่ยอมแพ้ สักวันมันต้องได้ไปยืนบนพื้นแบบที่มันเคยยืน และมันต้องรอดแน่ๆ โอ้โหอ่านถึงตรงนี้ผมอึ้งไปเลยครับ ทำให้คิดได้ว่า ชีวิตคนมันก็ต้องอยู่ด้วยความหวังเหมือนกันสิครับ

เพื่อนผู้ชายเกาหลีของผมหลายคนเล่าให้ผมฟังว่า ปัญหาหนึ่งของคนเกาหลีก็คือการเข้าเกณฑ์ทหาร เพราะเมื่อชายเกาหลีอายุ 20 ปีจะต้องถูกเกณฑ์ทหารทันทีไม่มีข้อยกเว้นเหมือนประเทศไทยครับ ที่มีการจับใบดำใบแดงเสี่ยงดวงกัน ทำให้ชายเกาหลีทุกคนต้อง Drop การเรียนจากโรงเรียน เมื่อพ้นจากการเป็นทหาร 2 ปี จึงค่อยกลับมาเรียนต่อ เห็นว่าทางรัฐบาลเกาหลีมีแผลจะปรับลด ให้เหลือการฝึกสักประมาณปีครึ่งในเร็วๆ นี้ ปัญหาคืออะไร สังเกตุว่าชายเกาลีจะจบมหาลัยช้ากว่าบ้านเราประมาณ 2 ปี ปกติคนไทยจะจบตอนอายุ 21-22 ปี แต่คนเกาหลีจะจบประมาณอายุ 23-24 ปี นั่นหมายถึงว่า กว่าพวกเค้าจะได้งาน กว่าพวกเค้าจะเริ่มเรียนรู้ชีวิตการทำงาน กว่าจะตั้งตัวและพร้อมที่จะมีครอบครัวได้ จะค่อนข้างช้ากว่าประเทศอย่างเรามาก อีกอย่างประเทศเกาหลีค่อนข้างแข่งขันกันในเรื่องการหางาน หนักกว่าบ้านเราเยอะครับ ยิ่งสำหรับคนที่ออกมาเรียนภาษาที่ต่างประเทศต่อก่อนจบมหาลัย กว่าจะกลับไปเรียนต่อที่มหาลัยก็ประมาณอายุ 25-26 อะครับ ช้ามากๆ